Rouwen om je poes of hond? Sommigen schamen zich er voor en anderen begrijpen het niet. Hoe kan ik zoveel verdriet hebben om een dier? Het is toch geen mens?

Is het ene verdriet groter dan het andere? Op die vraag geef ik geen antwoord, het antwoord kan ik ook niet weten. Pijn behoeft geen meetlat, het ene verdriet is het andere niet.

Alleen het baasje weet hoe ze haar kat mist, nu ze na een lange werkdag in een leeg huis komt en het spinnende dier niet meer op haar schoot springt.

Alleen de vader voelt hoe het verdriet om zijn overleden dochter hem overspoelt wanneer hij hun trouwe herder in de tuin begraaft. Zijn dochter en hij hadden de hond samen als pup uit het asiel gehaald.

Alleen het kind ervaart de leegte nu haar speelkameraadje met wie ze zo heerlijk kon stoeien, er niet meer is.

Alleen de vrouw mist haar spinnende luie poezen op de bank – ondanks al die haren!  De dieren die haar zo’n fijn gevoel van behaaglijkheid  gaven.

Maar toch. Is het niet raar om te rouwen om een dier? Een dier verliezen is toch niet hetzelfde als een moeder, een kind of een geliefde verliezen!?

Wat mij betreft hoeven we het ene verdriet niet met het andere te vergelijken. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat ook het verdriet om een dier zo diep kan gaan.  Dat we ook die pijn serieus nemen, dat we dat erkennen. Dan hoeft niemand zich te schamen. Dan mag je je verdriet delen.

De band tussen mens en dier is waardevol en bijzonder. Hoe waardevol weet alleen het baasje.

Liefde voor dieren is ook liefde.

Anja Hilkemeijer +34 676 621 490
Vereniging voor Steun bij Rouw en Verlies
in Malaga en omgeving