Mijn moeder in een rolstoel en ik naast haar op een stille stoel. In het hoekje van de tuin waar we nog net avondzon vangen.

– Mam, ik wilde je nog iets zeggen.

– Oh ja?

– Ik hou heel erg veel van je.

M’n moeder pakt mijn hand en begint die te strelen. Zo zitten we daar een tijdje.

Dan…

– En waar heb je dat dan gelezen, An?

– Oh… In een heel oud stoffig boek.

We beginnen allebei door onze tranen heen te lachen.

Ik had het geluk dat ik de tijd kreeg.  Ik wist dat ons afscheid nabij was.

Daarom: als je het nog kan zeggen…

Maar vaak, té vaak, is er geen afscheid.

Een kind wordt ziek en overlijdt binnen een paar dagen, een vader verongelukt op de weg, een vriend stapt uit het leven.

Wat als het verlies zich niet had aangekondigd. Wat dan?

Zeg dan nog steeds wat je voelt.

In een brief of gedicht, met muziek, door dans, in kleuren en vormen, met een lied of een toost. Of gewoon pratend, in het bos, bij een foto of het graf.

Er zijn zo vele manieren om de verbinding te voelen en te voeden.

*

Anja Hilkemeijer Contact

https://verderlevennaverlies.wordpress.com/

*