Het lijkt zo vanzelfsprekend: je ogen openen, dekbed van je af, benen uit bed, voeten op de vloer…opstaan! De dag kan beginnen.

Maar voor sommigen is het een opgave, een bijna on-overkomelijke opgave.

Vooral na een groot verlies is het vaak zo moeilijk om de dag onder ogen te komen, de lege plekken in je huis, je lichaam en je leven.

De dichteres Judith Herzberg geeft woorden aan dat gevoel:

“Lopen is op voeten balanceren
op straat zie ik de warme wezens
die ook de onbegrijpelijke moed
hebben gehad om op te staan
in plaats van niet”

Bij moed denken we vaak aan moeilijke beslissingen nemen, het onbekende aandurven. Maar sommige mensen hebben voor het – ogenschijnlijk zo gewone – opstaan moed nodig : stille moed, misschien wel leeuwenmoed.

Voor hen die die kracht hebben gevonden of nog niet:

MOED

De nacht heeft mij weer van mijn apropos gebracht
langzaam loopt de ochtend vol
met woorden die ik zeker weet
dat iets betekenden, maar wat?
gisteren iets betekenden.

Lopen is op voeten balanceren
op straat zie ik de warme wezens
die ook de onbegrijpelijke moed
hebben gehad om op te staan
in plaats van niet.

Nooit is iemand zeker van iets,
te worden geliefd, te worden verlaten
alles kan en alles mag
alles wisselt elkaar af.

Nu weet ik weer wat ik zeggen wou:
zolang het niet te ongelukkig maakt
is het een leuk gevoel. Maar eigenlijk
zijn wij zacht als Turkish Delight
in een blik met spijkers.

Uit Zeepost van Judith Herzberg