Er verschijnt een foto op mijn telefoon. M’n dochter stuurt me een plaatje van een plant, het prijsje nog op het plastic potje. Grote glimlach; ik herken het direct.

-Winterheide!

-Ja! antwoordt m’n dochter – Ik moest aan oma denken toen ik het zag. Meteen gekocht.

-Ik ook, ik dacht ook meteen aan haar!

Mijn moeder fietste graag over de hei. Zij nam ons, haar kinderen en kleinkinderen, graag mee naar die velden die zomers zo prachtig paars kleuren.

Op haar grafsteen hebben we een ruimte opengelaten voor wat natuur. We kozen heidplantjes; ze zijn sterk maar bovenal zij passen zo bij haar.

Een heideplantje als herinnering aan oma. Lichtjes in de kerstboom, brandende kaarsjes, guirlandes. Ik hou van die kerstsfeer en toch!

Toch kent mijn mooiste kerststukje geen lichtjes, hulst of sneeuw. Dat ene simpele plantje, dat is mijn meest dierbare kerststukje.

* * *

Iemand die je juist zo mist tijdens de kerst en andere bijzondere dagen, die kan je herdenken. Dat klinkt misschien plechtig, maar het kan ook simpel.