Peter had zich maandenlang teruggetrokken na de dood van zijn vriendin. Toen zijn beste vriend belde om weer eens paella te gaan eten, had hij spontaan ja geroepen. Het had hem goed gedaan.
Maar nu voelt hij die dubbelheid: hij heeft genoten, hij leeft en zij niet meer.
“Zo’n heerlijke paella gegeten!” Peter scrolt door de foto’s.
“Hé, ik herken je bijna niet met die grote cowboyhoed!” roep ik.
En dat was nou precies de bedoeling. Een goede vriend had gebeld; laten we weer eens naar onze favouriete strandtent gaan. Peter was er meteen voor in. Máár op de dag zelf sloeg de twijfel toe.
Zijn vriendin is vijf maanden geleden overleden en dan zou hij gezellig…? En stel hij komt bekenden tegen! Wat zouden ze denken?
Opeens zag hij die hoed liggen, hoe lang lag die daar al? In een impuls zwaaide hij hem op z’n hoofd. Jaaa! Vandaag was hij niet Peter maar Pete! Hij keek in de spiegel. Hey man! Cheers!
Maar nu voelt hij zich toch bezwaard.
Na een verlies is het vreemd, moeilijk, zo anders om ook weer leuke dingen te gaan doen. Of in ieder geval te proberen. Veel mensen ervaren dat zo. Alsof het ongepast is. Alsof je degene die er niet meer is, verraadt of zou vergeten. Alsof je beter somber kijkend, voorovergebogen, de straat op kan gaan.
Rouwen wordt ook wel vergeleken met een slingerbeweging. De ene keer ben je gericht op je verlies en de andere keer werk je aan je herstel. Je hebt ook afleiding nodig, even lucht.
Het is belangrijk aandacht te hebben voor je verlies EN om je dagelijks leven op te gaan pakken, een dagelijks leven dat zo veranderd is.
Te lang in het verdriet blijven of te veel voor het verdriet wegvluchten is op de lange duur niet gezond. Het gaat er om een balans te vinden. En dat gaat niet vanzelf, daar mag je tijd voor nemen, jouw tijd.
Peter had zich maandenlang teruggetrokken en had het nodig om naar buiten gaan, te lachen met een oude vriend, een stukje van het vroegere leven op te pakken. En nu voelt hij de dubbelheid, het schuldgevoel dat hij genoten heeft. Hij leeft en zij niet meer.
“Is je liefde voor je vriendin veranderd?” vraag ik. Hij schudt zijn hoofd. Ze bleken Alhambra te hebben, haar lievelingsbier! “We hebben op haar geproost.”
Je hebt een keuze: je kunt sterven met de doden en je kunt leven, ter ere van jezelf en van de geliefde persoon die niet meer bij je is. De persoon met wie de band blijft.
En zo praten we nog even.
“Gelukkig dat het zomer wordt”, roep ik als Peter wegloopt, “dan kun je die hoed vaker opzetten!”
Die hoed werd een anker voor Peter. Hij zette die op als hij wist dat hij te diep wegzakte. Als hij niet durfde. Gewoon als hij het nodig had, ook thuis. Die hoed gaf hem toestemming te mogen voelen wat hij voelde en te mogen proberen.
Langzamerhand verloor hij de angst dat hij zijn vriendin zou vergeten of verraden. Hij mocht van zichzelf een nieuw en ander leven opbouwen en ja daar hoorde ook het gemis en de pijn bij. Maar zijn vriendin zou er altijd deel van bijven uitmaken.
Hij gaat nu wat vaker paella eten, soms ook zonder hoed. En vraagt altijd om een Alhambra biertje.
(foto hoed: Jennifer Regnier)
(De personen en gebeurtenissen zijn door mij verzonnen; ze zijn gebaseerd op dat wat ik hoor, lees en herinner)
Steun bij Rouw - Support with Grief 