“Vrienden en familie zijn er voor je, maar je moet het toch zélf doen!” hoor je vaak, of denk je misschien zelf.
Steun van mensen om je heen helpt en is hard nodig. Toch kan niemand jouw verdriet en gemis wegnemen.
Waarom zoeken sommige mensen mij dan toch op?
Na een verlies heb je soms gevoelens en gedachtes die je blijvend dwarszitten….
Omdat je je ervoor schaamt dat je er eigenlijk helemaal “niet over heen bent”.
Omdat je de mensen om je heen niet steeds wil “lastigvallen”.
Omdat je je schuldig voelt over dingen die je gedaan hebt, of juist niet gedaan hebt.
Omdat iedereen zegt dat je je niet schuldig hoeft te voelen, maar je voelt het wél.
Omdat je eigenlijk boos of gefrustreerd bent.
Omdat je geen afscheid hebt kunnen nemen, of niet zoals je graag had gewild.
Omdat misverstanden niet meer opgelost kunnen worden.
Omdat je er geen zin meer in hebt.
Omdat…
Om verder te kunnen, is een gesprek soms al genoeg, bij een kop koffie of tijdens een wandeling.
Het helpt manieren te vinden om uit te drukken wat je ervaart. Het helpt je gevoelens en je gedachten te benoemen en te erkennen; het mag er allemaal zijn.
Omgaan met verlies is ook werken: werken aan dat wat je dwarszit, waar je spijt van hebt, wat zwaar op je maag ligt, wat alsmaar blijft malen in je hoofd. Stapje voor stapje, met geduld.
Ieder verlies en ieder mens is anders, daarom zoekt ieder haar of zijn eigen manier.
Je hoeft een dierbaar persoon die veel voor je betekende, niet los te laten of te vergeten. Want ook na zijn of haar dood, blijft de band bestaan.
De band met een geliefd persoon – of juist iemand met wie je een moeilijke relatie had – blijft. Dat geldt ook voor je (huis)dier, je werk, je land dat je moet missen.
Die band wordt soms bedolven onder gevoelens van spijt, schuld of schaamte. Of misschien wrok, woede, frustratie, of onbegrip.
Je kan zoeken naar een nieuwe, helende verbinding. Ook dat is rouwwerk.
Het gemis en verdriet gaat er niet mee weg. Je ervaart de band wél op een andere manier. Er komt ruimte voor dankbare herinneringen. De band kan worden tot steun en troost.
Uit ervaring kan ik zeggen dat “werken aan verlies” ruimte maakt voor inzicht en begrip, voor jezelf en de ander. Dat er naast de pijn van het verlies, ook ruimte komt voor dankbare herinneringen. Herinneringen waaruit je kracht en inspiratie kan halen. Een weg naar veerkracht en vertrouwen.
Een verlies is pijnlijk en diep ingrijpend. Je kan het niet ongedaan maken. Je kan wel naar een bemoedigende en gezonde manier zoeken om met je verlies te leren leven.
Het gaat niet om vergeten, maar om je dierbare in herinnering levend te houden.
Steun bij Rouw - Support with Grief 