M’n dochter vindt het een mooie film en ik kijk graag mee. Voor de derde keer nu: Bridge to Terabithia. Het valt me op hoe wijs de woorden zijn waarmee de vader zijn zoon troost.

Sommige kinderfims weten leven en dood prachtig in het verhaal te weven, zonder zwaar of belerend te worden. Integendeel, op naar de vierde voorstelling!

SPOILER ALERT

Leslie en Jesse wonen naast elkaar en sluiten vriendschap. Op een dag vinden ze in het bos een stevig touw hangend aan een tak boven de rivier.

Leslie aarzelt geen moment; met een krachtige zwaai is ze aan de overkant. Dan durft Jesse ook.

Ze ontdekken een magische wereld. Vol monsters, trollen en reuzen, zelfs de bomen beginnen te leven. Ze kronen zichzelf tot koning en koningin van hun geheime imaginaire koninkrijk Terabithia.

Iedere dag komen ze hier. Iedere keer beleven ze avonturen. Jesse’s kleine zus zou ook graag mee, maar ze past niet in hun koninkrijk.

Op een dag komt de muzieklerares Jesse ophalen. Ze heeft gezien hoe goed hij tekent en nodigt hem uit voor een museumbezoek. Eén ogenblik aarzelt Jesse. Zal hij Leslie meevragen?

Wanneer Jesse aan het einde van een bijzondere dag thuiskomt, hebben zijn ouders een intrieste boodschap. Leslie is verdronken. Een afgebroken touw hing boven de rivier.

Overmand door schuldgevoelens vlucht Jesse naar Terabithia. Zijn vader rent hem achterna. Hem stevig vasthoudend troost hij zijn zoon: “Ze heeft je iets bijzonders gebracht. Hou dat vast, zo hou je haar levend.“

Jesse merkt dat ook zijn kleine zus verdriet heeft. Verwoed begint hij hout te verzamelen, te zagen, te timmeren, te verven. Dan is het klaar. Een sprookjesbrug, de nieuwe toegang naar Terabithia.

Jesse nodigt zijn zusje uit prinses te worden van dit magische rijk. Zoals Leslie zei “Just close your eyes and keep your mind wide open.”

Een prachtige manier om hun vriendin levend te houden.