“Ze vragen me of ik er al overheen ben.”

Het is een jaar geleden dat haar man is overleden. Veertig jaar samen. “Dan zeg ik maar dat het best goed gaat. Nu.” We kijken elkaar aan en beginnen te lachen.

We raken niet uitgepraat. Een stroom van woorden, wat mooi was, wat ze mist, waar ze spijt van heeft, wat ze niet begrijpt.

Omdat ze alles kan vertellen, van de hak op de tak, gewoon wat er boven komt.

Omdat ze niet het gevoel heeft er wéér over te beginnen. Niet bang is iemand lastig te vallen met haar verhaal.

Mij valt ze zeker niet lastig. Het interesseert me, het raakt me. Ik geniet ervan. Klinkt bizar misschien want ja het is af en toe schokkend en zo verdrietig. Het is de intimiteit, het waardevolle van zo’n gesprek.

“Ik wil natuurlijk niet klagen.” zegt ze. Onze hoofden buigen naar elkaar toe. “En waarom zou je niet een keer héérlijk gaan klagen?!” We lachen.

Als we naar buiten gaan, wijs ik op de drempel. Kom je daar wél overheen?